Mahalle Ruhu…

İki yıl öncesiydi. Daha yeni taşınmıştım Zaferi Milli’ye… Zaten çok iyi biliyordum, Ordu’nun en eski mahallelerinden biri olan Zaferi Milli’yi. Beş yılımı vermiştim, mahallenin simgelerinden biri olan Cumhuriyet İlkokulu’na…

Kâh Taşbaşı’nın o dik yokuşunu tırmanıp, Kuyumcu Deresi üzerinde kurulmuş tahta köprüyü geçerek giderdim okula. Ya da Kilise’ye inen yolun hemen karşısındaki “Kumcu” nun pastanesinden Zaferi Milli’ye çıkan merdivenleri tırmanarak ulaşırdım okula.

Okulun bahçesinde maç yapardık, o minik lastik toplarla. Çikolatalardan çıkan futbolcuların resimlerini biriktirir takım kurardık, çocuksu heyecanımızla. Bu yüzdendi Zaferi Milli Mahallesi’nde oturmaya başladığımda, sanki kendi mahallemmiş gibi çabucak alışmam.

İnsanlarla tanıştım, yeni komşular ekledim sosyal çevreme. Tıpkı Taşbaşı’nda olduğu gibi, çoğu mahalleyi terk etse de, mahallelik ruhunu iyice kazımıştı insanların yüreklerine. Yapılacak tek şey, bu ruhun vücut bulup akacağı bir mecranın bulunmasıydı. Ben taşındıktan kısa süre sonra o da olacaktı, Temel Rahmi Çebi’nin girişimiyle.

“Zaferimilli Dost Grubu” adıyla kısa sürede WhatsApp’ta örgütlendi mahalleliler. Bir kısmı hâlâ mahallede yaşasa, bir kısmı Ordu’nun farklı semtlerinde otursa, diğer bir kısmı ise Ankara’dan İstanbul’a yurdun dört bir yanına dağılsa da, hemen bir araya geldiler WhatsApp’taki dost grubunda.

Ben yoğunluğum nedeniyle fazla paylaşım yapamasam da; Ordu’nun ve Türkiye’nin dört bir yanına dağılmış olan mahalleli dostlar, iki yıldır her sabah “günaydın,” diyerek başlıyorlar sohbete. Her akşam da, “iyi akşamlar,” mesajıyla son buluyor günün hoş sohbeti ve paylaşımları.

Sohbet tatlı, paylaşımlar güzel olunca, bir süre sonra neden Ordu’da buluşup bir araya gelmeyelim ki, diye birbirine sormaya başladı mahalleliler. Bir yıl önce bir Mehmetçik Parkı’nda bir araya geldi “Dost Grubu.” Geçtiğimiz gün 22 tekrarlandı Zaferi Millililer buluşması. Ankara’dan gelip katılanlar da vardı, İstanbul’dan gelenler de…

Çaylar içildi, yine hoş sohbetler edildi, bir yıllık hasret giderildi. Hatta bir sürprizle, doğum günü de kutlandı mahalleli Gülfem Günaydın’ın. Toplantı bittiğinde en kısa zamanda tekrar buluşmak dileğiyle birbirine veda etti, hâlâ mahalle ruhunu yüreğinde yaşatan insanlar.

Böyle bir şeydir mahalle kültürü. İnsan içenden söküp atamaz mahalle ruhunu. Ancak daha çok bir iki katlı müstakil evlerden oluşan ve komşuluk ilişkisinin hâkim olduğu mahallelerde oluşur bu kültür. Unutulmaz yıllar geçse de; yüreklere kazınır yaşanmışlıklar. Daha sosyal, daha içten olurlar, aynı mahallede yaşayıp aynı kültürü soluyanlar. Daha sıkı bağlarla bağlanırlar birbirlerine. İnsanı güçlü bir mıknatıs gibi kendine doğru çeker, mahalle ruhu. İstanbul, Ankara demez, yurdun dört bir yanından mahalleye doğru çeker insanı. Ne de olsa yıllar geçse de, sıcacıktır yaşanmışlıklar. Soğuk Nisan rüzgârı bedenleri üşütse de, bir araya geldiklerinde içleri ısınır insanların…

 

 

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Yalçın Şimşek - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Ordu Olay Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Ordu Olay Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Haber ajansları tarafından servis edilen tüm haberler Ordu Olay Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Ordu Olay Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.