Ordu
DOLAR13.4903
EURO15.3103
ALTIN793.66
Sezai KESKİN

Sezai KESKİN

Mail: [email protected]

reader

EN SON KİME SARILDINIZ?

En son ne zaman birisiyle kucaklaştınız? Belki bir yıl belki daha fazla. Elimizin altında böylesine kolay ulaşılabilecek, bedava, zaman almayan harika bir sağlık yöntemi varken neden bunu daha önce değerlendiremedik. Korona salgını nedeniyle evlere kapandığımız aylar boyunca stresli günler yaşayan vatandaşımız, yeni normale dönüş tarihinden itibaren kendini attığı ortamlarda bir hasret paniği yaşıyor. ''Sarılma hasreti!..” Zamanın gerisine doğru bir yolculuk yaptığımızda çok şeyi özlediğimizi fark ediyoruz. Sohbet etmeyi, buluşmayı, en çok da  sarılmayı... Eskiden ellerimizi duaya kaldırdığımızda daha fazla para, daha büyük bir ev, daha iyi araba hayali kuruyorduk. Dostun dostu özlediği şu yasaklı dönemde en fazla sağlık dileniyoruz. ''Sağlık olsun'' cümlesi, kuru bir temenninin ötesine taşındı. Ama artık çok geç. Her geçen gün insanlar sevdiklerinden biraz  daha uzaklaşıyor. Eğer aynı evin içindeki aile fertleri birbirleriyle sadece selamlaşarak yaşamasa, siyasetçiler yan yana gelmeyi 'göze almayı' becerebilse. ezeli kulüplerin taraftarları yan yana spor müsabakası seyretme olgunluğunda olsaydı, şükretmesini bilseydik bugün sarılamamak eksikliğini çekmeyecektik. Halbuki kadim Türk milleti için kucaklaşmak sıkça tekrarlanan bir sevgi alış-verişiydi.

            Tüketim toplumuna dönüştüğümüzden beri çok şeyin değerini öğüttük! Sarılmanın tıp kitaplarına geçmemiş binlerce ağrıya iyi gelişini unuttuk. İnsanları sevseydik; hayatımız “insan gibi” olacaktı. Elmaya, karanfile, güvercinlere daha çok imrenecektik. Ne çok taş toprak olduk; tuz ekmek olacakken... Kalplerimizdeki kırıklar batar diye sarılmaktan korktuk. İnsan kendi yarasını saramaz, dost bir kolun sarılmasıyla iyileşir ancak. Kıymetini bilemedik. Sarılınca karşındaki ne hisseder bilemezsin fakat sen kendini iyi hissedersin. Çok geç anladık. Biri kollarınızı çevrenize doladığında, kırılan parçalarınızı tamir edebilir, sizi yalnızlık ve korkularınızdan uzaklaştırır. Bir insana verilebilecek en değerli hediyenin bu olduğunu anlamadık. Kollarımızdan çetin bir hesap vereceğiz! Zaten vermeye başladık. Sarılmak en güzel tedaviydi,  yazık ettik!

            Akrabalarımız, komşularımız, arkadaşlarımızın kış yapraklarının vedası gibi kopuşlarını seyrediyoruz. İnsanlar farklı yönlere savruluyor. Bir gün yeniden başlama fırsatı yakalarsak, nereden başlayacağınızı bilmiyorsanız bir sarılmayla başlayın. Her şey bir sarılmayla başkalaşır. Keşke çocukluğumuz da karşımızda dursa ona da bir kerecik sarılabilsek. Ne kadar gözyaşı, ne kadar acı, ne kadar katı olduk böyle! Dünya soğudu, insanlar da öyle. Sarılmamız gerek. Herkes birbirine sarılmalı. Bugün var yarın yoğuz.

Kalbimiz, sürekli geçmişe bakan bir kuş sanki içimizde,

Mazimize yuva yapmış,

Uçamıyor, kaçamıyor, kanatları yok…

*

Uzaktan da olsa sizi sevgiyle kucaklıyorum…

Ana Sayfa
Web TV
Foto Galeri
Yazarlar